El puéta
Quand i ricordi d'una mama
A tì, messéda-carte
'Na farfala, un fiur, un can e un gat
L'amicissia
Quand me dersédi a la matina
La lüna e la pulénta
Fioca
La mè scola
Cècu d'la Bergugnuna
La ciuca de Cècu
Le piòdule del curs Milan
Per Ivan, el curidur
Un fiulin
Ciau Vincéns
Don Lüigi
La füga del "Binda"
EL Papa in piassa
El fiulin de Betlèm
El miràcul del vin
Nel dì de San Bassan
Desnoeuv de genar
La sfulcéta per la merénda de San Bassan
El puéta
Chi l'è 'l puéta?
El puéta l'è chl'om
che ghe se slarga
l'oeug
quand una guta
de rusada
la barbéla sü un trifoeui
intanta che 'l sul
la süga.
|
Quand i ricordi d'una mama
Quand i ricordi
d'una mama i spissìgun,
el coeur el va in piéna,
i oeugi
pioeuvun
gute prégne
de tüt.
Ma dopu, el respir
el se calma
e i ricordi
i tròtun
desligadi a vulént
sü le strade de la vita,
sénsa pagüre.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
A tì, messéda-carte
Me sanguana 'l coeur,
me se sradisa l'anima.
E l'aqua la süga pü
la pùlver de l'aria grama.
El sul el se 'mpìsula
e 'l se 'mbroca in una pianta;
se véd un po' d'umbrìa
e des-ciopa un tempural!
-Salüt so no fin quand-.
Me sanguana 'l coeur,
me se sradisa l'anima.
Ho cüntad le piante:
na manca püssé de cént.
Tante foeuie quand s'èri picinin.
Adéss a fà-la grassa
gh'ém un ram cun poche frasche
per ogni trista cà.
E l'umbrìa d'un macion
l'è rara, da incurnisà.
Me sanguana 'l coeur,
me se sradisa l'anima.
Sì, te 'l disi propi a tì,
messéda-carte d'un pan poss
Se l'aqua l'è pü
ciara,
la lima la quarcia
'l foss
e la suféga
le radise,
là 'n fund gh'è la vultada
cuntra la tèra
straca
e la buca del tumbon.
Aténti amis
e lira no.
Fa no 'l ciula,
ma spüdet süle
man.
Suna l'ura.
L'è sunada.
L'ho sentüda
e l'è passà.
Mi son puéta,
puarin e sénsa portafoeui.
E me sanguana 'l coeur,
me se sradisa l'anima;
el fiad gh'l'ho fèrm in gula
e la paròla mòrta
süi avri di ani bèi.
|
Na farfala, un fiur, un can e un gat
'Na farfala
néta
cume l'aqua
de funtana
l'è sgulada
sü un fiur
sütila
cume 'l buf
lingér.
Nel macion
un can
e un gat
i han fai
'na sbarüfada
e lé, l'ha dervid
le ale
e l'è 'ndai
a basà 'l sul.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
L'amicissia
Che slingeréssa
de coeur
dòpu 'na bèla caragnada
'nda-per tì,
ma se te troeuvi
'na spala
da püdè pugià
la tésta, la cunsulassion
l'è ai cieli
e te se sénti
le radise
che i spürìnun
suta ai pé;
una caréssa sü la pèl
e un'aria tevedina
ch'la te stragia
i cavéi
e la te nempiss i oeugi
de serén.
|
Quand me dersédi a la matina
Cun el sul
'n i oeugi,
l'aria 'n di pulmon,
la parola sü la buca,
i brassi che se sbat,
le gambe che se moeuv,
la giurnada l'è tüta mia
e la vita amò 'ntréga
una piassa granda,
viva
e culurada
da god sénsa pèrd
témp.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
La lüna e la pulénta
Oh che bèla lüna staséra.
La füma cume la mè pulénta.
I nìgui la fan cur e rigulà
e la füma, la füma, la füma.
An' la mè gialduna 'n d'la basioeula
la süda e per miràcul la cala.
'Na buca, tante buche, poeu pü gnént.
Un fil sütil 'nturtìa 'l lampadari.
Che mana, la pulénta che gh'è pü,
i dìsun i mè oeugi sül sufit.
La lüna, là, volta nel ciél serén
la rid, sül mund che 'l bufa un fiad bastard,
cun la sò facia s-céta e sénsa trüch.
|
Fioca
Fioca, fioca, fioca.
-Che bèl, l'è Nadal-.
Fioca, fioca, fioca.
Che aria frissantina
e che név de farina
sü la punta del nas
che spürina.
Fioca, fioca, fioca.
-Che meravilia-.
Sü la tèra
che possa.
La lümi cui oeugi
de rigulissia.
Fioca, fioca, fioca.
-L'è Nadal, che alegria-.
La fica, la fioca,
la fioca bianca
sül scols d'la finestra
de la mè cà luntana,
'n fund a l'ànima picinina.
Fioca, fioca, fioca...
|
| « TORNA AL MENU' |
|
La mè scola
L'èra 'l quarantatrì
quand che mì,
picinin püssé del sòlit,
cun la candila al nas,
i avri murèi,
i calsunin cürti,
la blusina négra,
el fioch bianch a la gula
e a tracola la cartèla de carton,
me son miss in sü la strada
cun Marion, Tugnin, Pin, Felip e Rénciu
per rüvà -dopu squasi 'na bel' ura-
a la scola frégia slada.
Riscaldamént, gnanca parlan.
Anca quand che fiuchèva
e 'l zél el ricamèva
i védri de le finèstre grande;
che scaldèva gh'èra 'na stüa malada e bulsa
ch'la cacèva del gran füm.
E chel poch calur
che a la lunga la bufèva
el se fermèva suta 'l scussal de la maèstra.
Ah, la mè maèstra!
Che 'nséma a mè mama
la m'ha 'ndrissad i passi
e sümenad nel coeur,
l'amur, l'amicissia, l'unestà
e la voeuia de laurà.
|
Cècu d'la Bergugnuna
L'èra l'an del trentasèt,
el més quèl de lüi,
el dì quèl di sés,
quand che son nassüd, lüghid,
inturnu a mesanot
a l'uspedal de Lod
'ndue mè mama, spargénta,
la s'è purtada per malass,
sut sèia a mè pàder,
in màneghe de camisa
cun a la man la biciclèta
e cun la facia un po' stremida.
I mè passi picinin,
un po' da tremacùa,
i ho fai in cassina:
la bèla Bergugnuna,
'ndue stèvi sura porta,
e mè pàder el me purtèva
sü la strada mal 'sfaltada
quand passèva i curiduri: Bàrtali cun Favali
per el Gir de la Pruvincia, in biciclèta.
Poeu la guèra trista e scüra.
L'asilo, la scola, el laurà.
Le strade impulverénte,
le rive e i fossi ciari.
In ciel el sul e i nìgui
a cur a rigulént
in un buf pién de speransa...
Quasi tüta ne le mè man.
E staséra mì guardi
la lüna rutunda:
pulénta 'n ciél stravacada
(propi 'me quand s'èri picinin)
ch'la se pogia, là, 'n sü le foeuie
in més a le piante
nel busch de Ada.
L'è cürta, l'è vira,
ma sèmper bundant
el rèst d'la giurnada.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
La ciuca de Cècu
Santa la ciuca
de Cècu
quand a la duménica
el neghèva nel vin
le misérie,
le strachésse
e le disgrassie
d'la stemana.
Mèssa prima o mèssa granda
pugiad a la culona,
drit cume 'na gianda,
cun el capél in man
e urassion sbiassade 'n buca.
Ah, medesina fai de vin e tant laurà
e strüssiade messedade sénsa buf,
nel lecion smiulént de la gran cà.
Santa la ciuca
de Cècu.
Mai strach,
mai làder
né traditur,
cun chel tant de sul sü i avri
anca quand trunèva a fort.
|
Le piòdule del curs Milan
Le piòdule del curs Milan,
bianche e drite
cume le gambe d'un can,
suta al sul de l'estad,
scuténte
cume 'na préda del fugalà,
ciare e tevedine
ne la séra balòssa d'agust,
lüstre e slade
nel més de genar,
cume 'l coeur d'un assassin
ne la not, sénsa buf.
E... 'nséma a le piòdule
è sparì tanti canton;
prufümi
e cént bèi cantunin:
usterie e butéghe,
bèle face, bèla gént:
Fèraòche, Upa,
Falchét, Meregal
e culuri e culuri
che 'l témp l'ha pütürad.
L'è duménica dop-mesdì
e 'na mama cul sò fiulin,
denans da na césa granda
cun el purton de légn, sarad,
la guarda la faciada
e i culumbi sül rissad.
El cur e 'l rid, el picinin
in una fèsta tüta sua,
i culumbi i basu 'l ciél:
l'è un quàder da fermà.
Cara Lod, par che te troti
cun le gambe trai in crus.
In gir gh'è tanta cunfüsion,
e la büssula la gh'è pü.
Due l'è 'ndai la religion?
El patèr l'è lis e pass,
l'ha perdüd el sò spessur.
Mì, sari i oeugi
e sénsa pü fermam
curi giù vers'Ada
e 'sculti 'l sò passà:
l'è la vus del Cavagèra
che 'l me dis de nun mulà.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
Per Ivan, el curidur
Dai Ivan, va e sgula
sü le strade del mund
e porta el saùr
de la gént d'la Bassa;
tèra de buna léna,
per suménse fine,
e dai culuri bèi.
Bufa cul buf d'l'om
che l'ha trai in tèra
andane de trifoeui,
nempid cassi de fén
e pregad in sdenoeug
quand che trunèva 'l ciél
e fusca l'èra l'aria
d'la curt e d'la sò cà.
Rüsa, Ivan, pedala.
|
Un fiulin
Ho vist un fiulin
iér a la television,
che 'l pilüchèva un grapél d'üga,
là, 'ndue la guèra
la süména dispiasè,
fusche manère
e robe grame
che rèsta sü la pèl
e 'n fund del coeur de l'om,
specialmént dei picinin.
E mì ho pensad de culp
-l'è stai cume schissà un buton-
al témp d'la nosta guèra.
La mè guèra pagürénta,
giügàtul malnat, frég.
Me son vist cui pé biuti,
e le vergògne inucénte
a l'aqua e al sul,
giügà sü la cuntrada de rissad;
sü la piassa de la césa
a l'umbrìa d'un quei macion,
cui passarin inturnu.
E mè mama, bèla 'me 'na Madòna,
che vegnèva da l'urtaia,
straca sénsa dàsnun
intanta che 'l sul el se smurtèva.
E poeu el Preustin
che 'l ghe fèva pregà
per quèl che duèva smurfà le bumbe.
E mì, mustulént 'me un nimalin,
in cumpagnia di mè amisi
mustulénti no de mén,
intendèvum no 'l sò dì,
e apéna che 'l vultèva el canton
rampeghèvum la sés de spin,
cui oeugi che lüsiva,
per nempiss de quèl che gh'èra.
E mè nonu
che de guère el se intendèva,
mì sentivi che 'l disèva
che quei d'le gréche lüstre
i èrun tüti di gran matota.
Perchè al post de mulà quintai de bumbe,
l'èra mèi pissà giù del bon vin russ,
cun tanti cüi de pulénta gialda
e 'nde le buche di canon
métegh salami e cudeghin
fin de fanu 'na 'nturada.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
Ciau Vincéns
Ha sarà i oeugi
a l'aria, al sul
e a le robe bèle
del mund de nost Signur,
un galantom.
Un pàder,
un fradél,
un amis
per tanta e tanta giuentü
che per 'na brisa de respir,
per un mumént
cürt e lingér
che i a sulevèva da tèra
i s'én truadi biuti de tüt
cun la vergogna ai quàter vénti
e cun le vide foeura pòst.
Lü, el siur Vincéns
el g'ha sberlad le porte
cun rispèt.
E cun la vuluntà
de vün che ghe créd
in quèl che 'l fa,
el g'ha fai capì
ch'la vita
l'è veramént quaicoss de bèl.
Ciau, Vincens!
Possa duls
suta la tèra soda
de la tò gént gaiarda.
Mi son un por diàul
ma son sicür
che i tò fioeui de iér,
de 'ncoeu e quèi che vegnarà,
i saran no 'n-per lur,
perchè la tò bèla facia,
rüstega, ma no selvàdega,
sénsa umbrìe,
da fatur
c'ha sèmper sümenad
e 'ndrissad i rüsadéi,
l'ha lassad un ségn
viv e dür
da scancelà.
|
Don Lüigi
Un om. Un galantom.
Un prét, don Lüigi Pettinari.
Volt, ben piantad,
cume giüst che 'l sia da véss
vün d'la Bassa;
e a stéss témp
münüsin,
sütil e saurid
cume 'na féta de lard venad
che se poeugia sül pan
d'la culassion
e t'la sénti sgüià sü la gula
prima de sgagnà.
Le parole cun parsimonia,
pensade in fund al coeur
sénsa trop rügà.
I oeugi bèi
e ciari cume i surzin
d'la tèra del fiulin.
E la facia tüta de sul
che mét in coeur la buna voeuia
anca quand adoss e 'ndén
te truna un tempural.
El senté sèmper rangiad,
la strada drita, sénsa ciapéle
e i sò campi tüti a regoeui.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
La füga del "Binda"
L'è sücèss tanti ani fa,
una cua d'un'estad
calda foeura de misüra.
(El cald, se sa, el fa di brüti schèrsi).
Cume sèmper cunsümèvum
la nosta pora séna
in sü l'üss cul tund in scoss.
Nüm fioeui in criculon
o sül banchin de légn.
I püssé grandi sü a un quei cadréghe sbìrule
e cun el cül puarèt de paia.
l'èra quasi un bèl spetàcul.
La filada de cà basse, quasi bianche,
cui sò camin russi 'mbarbisadi de caliu.
Le finèstre no tant grande,
al rampin la muscaroeula.
I üssi pütost stréti
cun pugiad furche e badij;
stivalon, gurlon bèi grévi
e poeu 'l gabion p'r i pui.
E nüm, tüti lì, in scéna,
sü chel palco culurad
che gnanca Strehler
l'avaréss cunsübiad.
Le done sü de vus
che 'ndrissèva i picinin,
i pui che sinsignadi da nüm fioeui
i sgalesèvun sénsa garb.
Un can che 'l ciapèva
una cüciarada in sül müs
o un culpét suta la cua,
perchè 'l nasèva trop de güst
nei tundi e le tassine.
Un gat che 'l curèva fularmad
cun la tulina de la salsa
ligada a la cua.
Ma nel püssé bèl d'la récita
séntum d'le vus no bèle.
Da la stradina bianca de pùlver fina fina
ch'la se pèrde luntan 'n i campi,
spünta 'l "Binda" a gran viaménsa,
cun la bava a la buca, la cua dài al ciél,
le rédine 'n d'la pùlver,
a strüsént al mür d'le cà.
Gnanca el témp de repiass,
se ritìrum spaventadi.
Intanta foeura chel caval
el scumbina chel scenari.
Vula i tochi de gabion
asséma ai pui sangagnadi,
i tundi sfrimbuladi
e i gurlon scumpagnadi.
Quand che 'l "Binda" l'ha ciapad,
in fund a la filada,
el purton che 'ndéa 'n cassina
e poeu 'l purtin del sò stalin,
el s'è slungad in tèra, quiét,
e l'è mort pianin pianin.
|
EL Papa in piassa
La gént l'èra tanta.
Ridénta,
magunénta,
lüsénta,
stracunténta,
e l'ha patid
l'aria vissiada
del Dom,
el rissad
e 'l sul
d'la piassa
per véda
l'Om
vestid de bianch
cunussüd
per tüt el mund.
El parlèva
'me Gesü,
dai mari
a le tribü
in cumpagnia
d'i pescadù.
Mì ghe sèri an' mì
mis-ciad a quèi
pién de speransa;
l'ho vist no vestid de bianch,
ma cul tòni dür
del feré
e i calson lisi
del paisan;
e le parole
che i tremèvun
sü i müri e i védri
de la piassa antica
i m'han fai pensà
a quèl che ha pèrs
la lüs s-ciarida
che te 'ndrissa
sü la strada,
che te toeud
da imbroi balossi,
te multìplica 'l curag
de tégn piss
sénsa vergogna
el lümìn
de l'unestà
che surégia in fund al coeur.
Brise de féd,
tante 'me név.
Muntagne
sberlade nel ciél sü
due 'l celèst
'l diventa
tüt ün.
E tüti i én tüti
e tüti i én nissün.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
El fiulin de Betlèm
El Fiulin l'è nassüd in Betlèm. Maria,
sò mama, l'èra murusa de Giüsèp,
el lignamè. E prima amò de métes
inséma, per òpera del Spir'tüsant,
la s'è truada türbada e gràvida.
Ciùmbia! Giüsèp, urmai, l'èr lì per lì
per spusala: el cuntrat l'èr bèle prunti;
ma el pass ghe piasèva fal anca lü
cun l'unur del mund de l'aria che tirèva.
E in ch'le cundission che 'l se truèva
Maria, la sò murusa, l'èr no tròp sudisf.
Ma el gh'èva anca tüte le reson.
P'rò ghe piasèva no tanti spüèi
a dan, sicüramént, de tüt e tüti
e, da brau giuinot tal che lü l'èra,
citu, citu el decid de dagh un tai
sénsa parlanu cun nissün del sò grup.
Ma l'èra trop el rümenagh a sura
a 'sti pensiéri 'ngramegnadi e torti:
sèmper, sèmper un ciod fiss, gh'èva pü pas.
Ma 'na not, tramurtid da la strachéssa,
nel pién che lü 'l pussèva, in sogn,
ghe cumpar un àngiul, lüster, che 'l ghe dis
de stà tranquil e fagh no a mént a tüt;
rusegass no nel pensà, perchè Maria,
la sò murusa, l'è 'na fioeula al post,
in tüt, ansi, perfèta, perchè l'è stai
basada, tüta 'ntréga, dal Spir'tüsant.
E chel picinin che saltarà foeura
el salvarà tüti i omi de 'sta tèra.
"E tégnes bén a mént, -el ghe dis amò-
te-l ciamaré Gesü, sénsa pagüre,
perchè 'l sarà putént püssè d'un rè".
"Va tranquil, tira drit, e dam a trà a mì,
-ghe dis sèmper l'àngiul pundilad al lét-
sü cul mural, t'sé 'n buna cumpagnia".
L'è stai 'me 'l vént adoss ai nìgui.
L'ha 'mpalmad la sò Maria al ciar del sul.
E dopu el sò témp giüst, perchè 'nsì
l'èra scrit urmai da ani dal Signur
è nassüd, lüghid, un bèl ranabutin,
bianch e rosa e, cume s'dis, cui rissulin.
P'rò i spusin g'han vüd no vita dulsa.
Ah, quante müsatade cuntra 'l dür,
e 'ngrügnà giù püssé d'un strengion.
I truèvun sèmper queldün sü l'üss
cun la scüsa buna, pü o menu 'ntréga
per fai tirà via sénsa tròpi impici.
Insì 'l sò Fiulin, gràpel d'üga rara,
che l'àngiul g'ha dì ch'l'èr di omi 'l rè,
l'ha sberlad i oeugi ciari al ciél
e caciad el prim sghil, duls, al vént,
in un post luntan da lüs e fracassi.
Inturnu tanta pora gént, strassada
e che cüntèva propi gnént a l'oeug del mund,
ma cunténta de le poche robe sue.
I siuri i èrun tüti in alegria,
cun la pansa piéna cume sèmper
e, inturtiadi cun le stofe de marca
per la sò pèl ch'i voeurun sèmper giùina.
Un queidüna è rivad un po' sül tardi.
Ma 'n ciél gh'èr tante stèle che lüsiva,
cun vüna tant lüsénta propi sura
a chel téc d'la familia püssé siura
del mund di omi vivi, sèmpr'in füga.
|
El miràcul del vin
A Cana, in Galiléa, gh'èra la spusa
(cume in un paés d'la nosta Bassa)
e tra la gént invitada gh'èra Maria
cul Maèster, el sò fioeul, cun qualche amis.
E vèrs sira i én andai cun la spusa
a cà del spus, per 'na séna de güst rar.
Ma nel bèl bèl de la paciatòria
el vin in ménsa l'è vegnüd a mancà.
E l'èr no 'na roba bèla per i spusi,
pori fioeui, murtificadi ne la sò
fèsta püssé granda e püssé bèla.
E Maria ch'l'ha capid el malandà,
l'è 'ndai dal Maèster e la ghe cünta:
'nsì e 'nsì sücéd a chì pori spusi là.
El Maèster, sénsa tant cincià, e pütost dür,
el ghe dis a sò mama da 'mpiciass
no de cèrte robe che nun ghe spéta;
e da lassà pèrd che l'èr gnamò 'l mumént.
Ma la mama, l'è pür sèmper la mama,
e la s'è remendüda gnanca un po'.
L'ha dugiad e ridugiad el sò bèl fioeul
e l'ha capid ch'la püdèva fagh'la dì.
Difati el Maèster el se porta
vèrs la servitü e 'l ghe ùrdina
da nempì cinch bucai d'aqua frésca,
in tüt un sés-cént litri del dì d'incoeu.
E poeu 'l ghe dis amò, de toeu-n sü un gut
e purtàghel da tastà al manegion,
prima da passal ai banchetanti;
bèi alégri, un po' tubisi e tüti in cìmbal.
El manegion el tasta pian el vin
(la storia de l'aqua la sèva gnamò)
intant che la savagèva, in buca,
el va dal spus a passi lunghi e svèlti
per digh ch'l'èra un pecad de quèi grossi
servì un rusoli pari 'nsì güstus
propi a la fin de la banchetada
quand ch'i èrun quasi tüti in gambiroeula.
Ma el miràcul al mund l'èra fai.
La gént urmai l'èra in piéna 'legria:
canti e gioeughi sénsa fréni fin a not.
Ma Maria e i amisi del Maèster
i én restadi, e han capid quèl ch'èr sücèss.
L'èra no 'na roba insì cume se sia,
Quèl l'èr propi el Rè d'i omi vivi.
L'èra Lü 'l Messìa.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
Nel dì de San Bassan
Dü Vèschi
tanti préti
e pretin; auturità, tanta gént.
Ma nei discursi
(dei dü Fradéi de San Bassan)
gnanca un vèrs
per i maladi,
i fioeui tristi...
disucüpadi,
i végi, i fiulin
e i puarèti dén e foeura.
Per un mumént
son 'ndai in vision
e ho vist che 'l nost Patron
l'ha 'ndrissad
i ossi 'n pé foeura de l'ürna,
l'ha fai cascà
dai sò oeugi büsi dü lacrimon.
De culp
me son fai picinin.
Ho capid la lession
e g'ho ciamad:
Perdon!
|
Desnoeuv de genar
Bunura matina, desnoeuv de genar
del quarantacinch süla strada per Lod,
da man a mè mama, per le divussion de San Bassan.
La matina l'èra ciara, de cristal.
Le puce d'aqua süla strada e le ruse,
spégi lüstri. Le rive e i fossi, i campi,
i rami biuti e mési indurmentadi:
tüt l'èra un ricam noeuv, spetàcul mai vist.
Le muntagne de Bèrgum bianche de név,
parèvun lì a pus al busch de Ada.
"Canta l'üslina", disèva mè mama;
e: "Sgambéta, Tugnin, che te sculdaré".
E mì, adré, tüt ridént, cun le gultine russe,
quasi a cur sül fiad che 'l vegnèva foeura
d'la sciarpina culurada, a quadreton:
regal frésch de la mè Santa Lüsìa.
Quand ém lassad, poeu, la strada de tèra
e ciapad el stradon, l'è stai cume un buf
'mbucà la via che porta in piassa del Dom.
E mì, cui pé frégi, le man dü custon,
urége 'ncartade, merlüssi tirénti,
me son sentüd cald a véda la piassa:
e i culuri, e le vus de la gent,
e i tanti giüghéti n'i oeugi sberladi;
süi avri e la léngua bumbon culuradi.
Mè mama, cunténta d'la mè cuntentéssa,
me crumpra un scartoss de robe bune
e intanta che ciuci, se portum in césa,
grisa de gént che se rüsa e se strüsa,
e quand, finalmént, sém lì denans a l'ürna,
mè mama la tuca 'l véder cun la man,
poeu la me léva e cun la mia 'l tuchi an' mì.
Ho vist mè mama cun i oeugi russi,
e lì, a rénta al Sant, la m'ha dai un basin.
|
| « TORNA AL MENU' |
|
La sfulcéta per la merénda de San Bassan
A l'usteria
d'la Ranéta
vèrs Pòrta Milan
se truèvun,
al dì de San Bassan
-dopu le antiche devussion
e 'l basin a l'ürna santa-
Cècu 'l casir,
Pèpu 'l mediatur
e Tognu 'l menalat,
per la merénda del mesdì.
Dopu 'l piat
de la büséca
cumpagnada da vin bon,
da suta la giachéta
de Cècu bèl ghignént
saltèva foeura
lungh e gross
un salam de pasta fina,
che 'l pitansèva
cul prufüm.
E giù 'ste féte e bicéri
sénsa pü tégnunun cünt,
e cui coeuri al ciél levadi
i a fermèva pü nissün.
Ma 'l padron
de la Cassina
vegnüd dént p'r un bicerin,
spürinad in suta 'l nas
da un'ariada de cà sua
'l g'ha tirad ne l'oeug de Cècu
'na sassada sénsa sass.
Ma de féte de salam
in sül tàul ghe n'èra pü
e la sfulcéta perdunada
per l'amur de chel Sant'om.
El siur padron l'ha tirad via
cul bicerin giù per travèrs.
E 'ntant che 'ndèva
in biroc, vèrs cà,
el pensèva a chi tri là.
La merénda de San Bassan
la g'ha no
chel cèrt saurin
se le féte de salam
i végnun no da un sfulcetin.
|
|
|
